دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۹۵

بیا بیا که توی جان جان جان سماع — بیا که سرو روانی به بوستان سماع

بیا که چون تو نبودست و هم نخواهد بود — بیا که چون تو ندیدست دیدگان سماع

بیا که چشمه خورشید زیر سایه تست — هزار زهره تو داری بر آسمان سماع

سماع شکر تو گوید به صد زبان فصیح — یکی دو نکته بگویم من از زبان سماع

برون ز هر دو جهانی چو در سماع آیی — برون ز هر دو جهانست این جهان سماع

اگر چه بام بلندست بام هفتم چرخ — گذشته است از این بام نردبان سماع

به زیر پای بکوبید هر چه غیر ویست — سماع از آن شما و شما از آن سماع

چو عشق دست درآرد به گردنم چه کنم — کنار درکشمش همچنین میان سماع

کنار ذره چو پر شد ز پرتو خورشید — همه به رقص درآیند بی‌فغان سماع

بیا که صورت عشقست شمس تبریزی — که باز ماند ز عشق لبش دهان سماع