دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۰

بیدار کنید مستیان را — از بهر نبیذ همچو جان را

ای ساقی باده بقایی — از خم قدیم گیر آن را

بر راه گلو گذر ندارد — لیکن بگشاید او زبان را

جان را تو چو مشک ساز ساقی — آن جان شریف غیب دان را

پس جانب آن صبوحیان کش — آن مشک سبک دل گران را

وز ساغرهای چشم مستت — درده تو فلان بن فلان را

از دیده به دیده باده‌ای ده — تا خود نشود خبر دهان را

زیرا ساقی چنان گذارد — اندر مجلس می نهان را

بشتاب که چشم ذره ذره — جویا گشتست آن عیان را

آن نافه مشک را به دست آر — بشکاف تو ناف آسمان را

زیرا غلبات بوی آن مشک — صبری بنهشت یوسفان را

چون نامه رسید سجده‌ای کن — شمس تبریز درفشان را