دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۲

در میان پرده خون عشق را گلزارها — عاشقان را با جمال عشق بی‌چون کارها

عقل گوید شش جهت حدست و بیرون راه نیست — عشق گوید راه هست و رفته‌ام من بارها

عقل بازاری بدید و تاجری آغاز کرد — عشق دیده زان سوی بازار او بازارها

ای بسا منصور پنهان ز اعتماد جان عشق — ترک منبرها بگفته برشده بر دارها

عاشقان دردکش را در درونه ذوق‌ها — عاقلان تیره دل را در درون انکارها

عقل گوید پا منه کاندر فنا جز خار نیست — عشق گوید عقل را کاندر توست آن خارها

هین خمش کن خار هستی را ز پای دل بکن — تا ببینی در درون خویشتن گلزارها

شمس تبریزی، تویی خورشید اندر ابر حرف — چون برآمد آفتابت محو شد گفتارها