دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۳

غمزه عشقت بدان آرد یکی محتاج را — کاو به یک جو برنسنجد هیچ صاحب تاج را

اطلس و دیباج بافد عاشق از خون جگر — تا کشد در پای معشوق اطلس و دیباج را

در دل عاشق کجا یابی غم هر دو جهان؟ — پیش مکی قدر کی باشد امیر حاج را؟

عشق معراجیست سوی بام سلطان جمال — از رخ عاشق فروخوان قصه معراج را

زندگی ز آویختن دارد چو میوه از درخت — زان همی‌بینی در آویزان دو صد حلاج را

گر نه علم حال فوق قال بودی کی بدی؟ — بنده احبار بخارا خواجه‌ نساج را

بلمه ای‌هان تا نگیری ریش کوسه در نبرد — هندوی ترکی میاموز آن ملک تمغاج را

همچو فرزین کژروست و رخ سیه بر نطع شاه — آنک تلقین می‌کند شطرنج مر لجلاج را

ای که میرخوان بغراقان روحانی شدی — بر چنین خوانی چه چینی خرده تتماج را؟

عاشق آشفته از آن گوید که اندر شهر دل — عشق دایم می‌کند این غارت و تاراج را

بس کن ایرا بلبل عشقش نواها می‌زند — پیش بلبل چه محل باشد دم دراج را؟