دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۳۲

توبه سفر گیرد با پای لنگ — صبر فروافتد در چاه تنگ

جز من و ساقی بنماند کسی — چون کند آن چنگ ترنگاترنگ

عقل چو این دید برون جست و رفت — با دل دیوانه که کردست جنگ

صدر خرابات کسی را بود — کو رهد از صدر و ز نام و ز ننگ

هر کی ز اندیشه دلارام ساخت — کشتی برساخت ز پشت نهنگ

و آنک در اندیشه یک جو زر است — او خر پالان بود و پالهنگ

یار منی زود فرو جه ز خر — خر بفروش و برهان بی‌درنگ

کون خری دنب خری گیر و رو — رو که کلیدان نبود  بی  مدنگ

راز مگو پیش خران ای مسیح — باده ستان از کف ساقی شنگ