دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۳۱

هر کی در او نیست از این عشق رنگ — نزد خدا نیست به جز چوب و سنگ

عشق برآورد ز هر سنگ آب — عشق تراشید ز آیینه زنگ

کفر به جنگ آمد و ایمان به صلح — عشق بزد آتش در صلح و جنگ

عشق گشاید دهن از بحر دل — هر دو جهان را بخورد چون نهنگ

عشق چو شیرست نه مکر و نه ریو — نیست گهی روبه و گاهی پلنگ

چونک مدد بر مدد آید ز عشق — جان برهد از تن تاریک و تنگ

عشق ز آغاز همه حیرتست — عقل در او خیره و جان گشته دنگ

در تبریزست دلم ای صبا — خدمت ما را برسان بی‌درنگ