دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۴۱

امروز بحمدالله از دی بترست این دل — امروز در این سودا رنگی دگرست این دل

در زیر درخت گل دی باده همی‌خورد او — از خوردن آن باده زیر و زبرست این دل

از بس که نی عشقت نالید در این پرده — از ذوق نی عشقت همچون شکرست این دل

بند کمرت گشتم ای شهره قبای من — تا بسته بگرد تو همچون کمرست این دل

از پرورش آبت ای بحر حلاوت‌ها — همچون صدفست این تن همچون گهرست این دل

چون خانه هر مؤمن از عشق تو ویران شد — هر لحظه در این شورش بر بام و درست این دل

شمس الحق تبریزی تابنده چو خورشیدست — وز تابش خورشیدش همچون سحرست این دل