دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۴۲

چه کارستان که داری اندر این دل — چه بت‌ها می‌نگاری اندر این دل

بهار آمد زمان کشت آمد — کی داند تا چه کاری اندر این دل

حجاب عزت ار بستی ز بیرون — به غایت آشکاری اندر این دل

در آب و گل فروشد پای طالب — سرش را می‌بخاری اندر این دل

دل از افلاک اگر افزون نبودی — نکردی مه سواری اندر این دل

اگر دل نیستی شهر معظم — نکردی شهریاری اندر این دل

عجایب بیشه‌ای آمد دل ای جان — که تو میر شکاری اندر این دل

ز بحر دل هزاران موج خیزد — چو جوهرها بیاری اندر این دل

خمش کردم که در فکرت نگنجد — چو وصف دل شماری اندر این دل