دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۴۳

صد هزاران همچو ما غرقه در این دریای دل — تا چه باشد عاقبتشان وای دل ای وای دل

گر امان خواهی امانی ندهدت آن بی‌امان — می‌کشد جان را از این گل تا به سربالای دل

هر نواحی فوج فوج اندر گوی یا پشته‌ای — گاه پشته گاه گو از چیست از غوغای دل

قلزم روحست دل یا کشتی نوحست دل — موج موج خون فراز جوشش و گرمای دل

شور می نوشان نگر وان نور خاموشان نگر — جملگی سر گشت آن کو مرد اندر پای دل

گرد ما در می‌پری ای رشک ماه و مشتری — آمدی تا دل بری ای قاف و ای عنقای دل

ای که کالیوه بگشتی در جهان با پر جان — هیچ دیدی شیوه‌ای تو لایق سودای دل