دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۵۲

چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال — تا تو بمانی چو عشق در دو جهان بی‌زوال

چند کشی بار هجر غصه و تیمار هجر — خاصه که منقار هجر کند تو را پر و بال

آه ز نفس فضول آه ز ضعف عقول — آه ز یار ملول چند نماید ملال

آن که همی‌خوانمش عجز نمی‌دانمش — تا که بترسانمش از ستم و از وبال

جمله سؤال و جواب زوست منم چون رباب — می‌زندم او شتاب زخمه که یعنی بنال

یک دم بانگ نجات یک دم آواز مات — می‌زند آن خوش صفات بر من و بر وصف حال

تصلح میزاننا تحسن الحاننا — تذهب احزاننا انت شدید المحال