دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۵۱

شد پی این لولیان در حرم ذوالجلال — چشمه و سبزه مقام شوخی و دزدی حلال

رهزنی آن کس کند کو نشناسد رهی — خانه دغل او بود کو نشناسد جمال

اهل جهان عنکبوت صید همه خرمگس — هیچ از ایشان مگو تام نگیرد ملال

دزد نهان خانه را شاهد و غماز کیست — چهره چون زعفران اشک چو آب زلال

اشک چرا می‌دود تا بکشد آتشی — زرد چرا می‌شود تا بکند وصف حال

اشک و رخ عاشقان می‌کشدت که بیا — پیشگه عشق رو خیز ز صف نعال

زردی رخ آینه‌ست سرخی معشوق را — اشک رقم می‌کشد بر صحف خط و خال

این همه خوبی و کش بر رخ خاک حبش — تافته از ماه غیب پرتو نور کمال

صبر کن این یک دو روز با همه فر و فروز — بازرود سوی اصل بازکند اتصال