دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۵۴

تو را سعادت بادا در آن جمال و جلال — هزار عاشق اگر مرد خون مات حلال

به یک دمم بفروزی به یک دمم بکشی — چو آتشیم به پیش تو ای لطیف خصال

دل آب و قالب کوزه‌ست و خوف بر کوزه — چو آب رفت به اصلش شکسته گیر سفال

تو را چگونه فریبم چه در جوال کنم — که اصل مکر توی و چراغ هر محتال

تو در جوال نگنجی و دام را بدری — که دیده است که شیری رود درون جوال

نه گربه‌ای که روی در جوال و بسته شوی — که شیر پیش تو بر ریگ می‌زند دنبال

هزار صورت زیبا بروید از دل و جان — چو ابر عشق تو بارید در بی‌امثال

مثال آنک ببارد ز آسمان باران — چو قبه قبه شود جوی و حوض و آب زلال

چه قبه قبه کز آن قبه‌ها برون آیند — گل و بنفشه و نسرین و سنبل چو هلال

بگویمت که از این‌ها کیان برون آیند — شنودم از تکشان بانگ ژغژغ خلخال

ردای احمد مرسل بگیر ای عاشق — صلای عشق شنو هر دم از روان بلال

بهل مرا که بگوییم عجایبت ای عشق — دری گشایم در غیب خلق را ز مقال

همه چو کوس و چو طبلیم دل تهی پیشت — برآوریم فغان چون زنی تو زخم دوال

چگونه طبل نپرد بپر کَرَّمنا — که باشدش چو تو سلطان زننده و طبال

خود آفتاب جهانی تو شمس تبریزی — ولی مدام نه آن شمس کو رسد به زوال