دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۶۴

ایها النور فی الفؤاد تعال — غایه الجد و المراد تعال

انت تدری حیاتنا بیدیک — لا تضیق علی العباد تعال

ایها العشق ایها المعشوق — حل عن الصد و العناد تعال

یا سلیمان ذی الهداهد لک — فتفقد بالافتقاد تعال

ایها السابق الذی سبقت — منک مصدوقه الوداد تعال

فمن الهجر ضجت الارواح — انجر العود یا معاد تعال

استر العیب و ابذل المعروف — هکذا عاده الجواد تعال

چه بود پارسی تعال بیا — یا بیا یا بده تو داد تعال

چون بیایی زهی گشاد و مراد — چون نیایی زهی کساد تعال

ای گشاد عرب قباد عجم — تو گشایی دلم به یاد تعال

ای درونم تعال گویان تو — وی ز بود تو بود و باد تعال

طفت فیک البلاد یا قمرا — بی‌محیطا و بالبلاد تعال

انت کالشمس اذ دنت و نأت — یا قریبا علی العباد تعال