دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۶۵

یا منیر البدر قد اوضحت بالبلبال بال — بالهوی زلزلتنی و العقل فی الزلزال زال

کم انادی انظر ونا  نقتبس من نورکم — قد رجعنا جانبا من طور انوار الجلال

من رأی نورا انیسا یملاء الدنیا هوی — للسری منه جمال للعدی منه ملال

کل امر منه حق مستحق نافذ — ینفع الامراض طرا ینجلی منه الکلال

من شکا مغلاق باب فلینل مفتاحه — من شکا ضر الظما فلیستقی الماء الزلال

لیس ذا اسماء صفر باطل سمیته — دعوة التحقیق حال خدعة الدنیا محال

حبذا اسواق اشواق ربت ارباحها — حبذا نور یکون الشمس فیه کالهلال

ما علیکم لو سهرتم لیلة الف الهوی — ربما تلقون ضیفا تعرفوا لیل الرحال

یا محبا قم تنادم فالمحب لا ینام — یا نعوسا قم تفرج حسن ربات الحجال

دولتش همسایه شد همسایگان را مژده شو — مرغ جان‌ها را ببخشد کر و فرش پر و بال