دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۷۸

ای آسمان این چرخ من زان ماه رو آموختم — خورشید او را ذره‌ام این رقص از او آموختم

ای مه نقاب روی او ای آب جان در جوی او — بر رو دویدن سوی او زان آب جو آموختم

گلشن همی‌گوید مرا کاین نافه چون دزدیده‌ای — من شیری و نافه بری ز آهوی هو آموختم

از باغ و از عرجون او وز طره میگون او — اینک رسن بازی خوش همچون کدو آموختم

از نقش‌های این جهان هم چشم بستم هم دهان — تا نقش بندی عجب بی‌رنگ و بو آموختم

دیدم گشاد داد او وان جود و آن ایجاد او — من دادن جان دم به دم زان دادخو آموختم

در خواب بی‌سو می روی در کوی بی‌کو می روی — شش سو مرو وز سو مگو چون غیر سو آموختم