دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۷۹

آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم — در چشم مست من نگر کز کوی خمار آمدم

سرمایه مستی منم هم دایه هستی منم — بالا منم پستی منم چون چرخ دوار آمدم

آنم کز آغاز آمدم با روح دمساز آمدم — برگشتم و بازآمدم بر نقطه پرگار آمدم

گفتم بیا شاد آمدی دادم بده داد آمدی — گفتا بدید و داد من کز بهر این کار آمدم

هم من مه و مهتاب تو هم گلشن و هم آب تو — چندین ره از اشتاب تو بی‌کفش و دستار آمدم

فرخنده نامی ای پسر گرچه که خامی ای پسر — تلخی مکن زیرا که من از لطف بسیار آمدم

خندان درآ تلخی بکش شاباش ای تلخی خوش — گل‌ها دهم گرچه که من اول همه خار آمدم

گل سر برون کرد از درج کالصبر مفتاح الفرج — هر شاخ گوید لاحرج کز صبر دربار آمدم