دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۹

رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما — چشم بد دور از تو ای تو دیده بینای ما

صحت تو صحت جان و جهانست ای قمر — صحت جسم تو بادا ای قمرسیمای ما

عافیت بادا تنت را ای تن تو جان‌صفت — کم مبادا سایه لطف تو از بالای ما

گلشن رخسار تو سرسبز بادا تا ابد — کان چراگاه دلست و سبزه و صحرای ما

رنج تو بر جان ما بادا مبادا بر تنت — تا بوَد آن رنج همچون عقلِ جان‌آرای ما