دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۰۱

کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم — دیدم جمعیت تو چونک پریشان نشوم

کوه ز کوهی برود سنگ ز سنگی بشود — پس من اگر آدمیم کمتر از ایشان نشوم

آهن پولاد و حجر در کف تو موم شود — من که همه موم توام چونک بدین سان نشوم