دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۰۰

تیز دَوم، تیز دَوم، تا به سواران برسم — نیست شوَم، نیست شوَم، تا برِ جانان برسم

خوش شده‌ام، خوش شده‌ام، پارهٔ آتش شده‌ام — خانه بسوزم، بروم، تا به بیابان برسم

خاک شوَم، خاک شوَم، تا ز تو سرسبز شوَم — آب شوَم سجده کنان، تا به گلستان برسم

چونک فتادم ز فلک، ذره‌صفت لرزانم — ایمن و بی‌لرز شوم، چونک به پایان برسم

چرخ بوَد جای شرف، خاک بوَد جای تلف — باز رهم زین دو خطر چون بر سلطان برسم

عالم این خاک و هوا گوهر کفر است و فنا — در دلِ کفر آمده‌ام تا که به ایمان برسم

آن شه موزونِ جهان، عاشق موزون طلبد — شد رخ من سکهٔ زر تا که به میزان برسم

رحمت حق، آب بوَد جز که به پستی نرود — خاکی و مرحوم شوَم تا برِ رحمان برسم

هیچ طبیبی ندهد بی مرضی حب و دوا — من همگی درد شوم تا که به درمان برسم