دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۱۰

تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدم — دیو نیم پری نیم از همه چون نهان شدم

برف بدم گداختم تا که مرا زمین بخورد — تا همه دود دل شدم تا سوی آسمان شدم

نیستم از روان‌ها بر حذرم ز جان‌ها — جان نکند حذر ز جان چیست حذر چو جان شدم

آنک کسی گمان نبرد رفت گمان من بدو — تا که چنین به عاقبت بر سر آن گمان شدم

از سر بیخودی دلم داد گواهیی به دست — این دل من ز دست شد و آنچ بگفت آن شدم

این همه ناله‌های من نیست ز من همه از اوست — کز مدد می لبش بی‌دل و بی‌زبان شدم

گفت چرا نهان کنی عشق مرا چو عاشقی — من ز برای این سخن شهره عاشقان شدم

جان و جهان ز عشق تو رفت ز دست کار من — من به جهان چه می کنم چونک از این جهان شدم