دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۱۱

گرم درآ و دم مده باده بیار ای صنم — لابه بنده گوش کن گوش مخار ای صنم

فوق فلک مکان تو جان و روان روان تو — هل طربی که برکند بیخ خمار ای صنم

این دو حریف دلستان باد قرین دوستان — جیم جمال خوب تو جام عقار ای صنم

مرغ دل علیل را شهپر جبرئیل را — غیر بهشت روی تو نیست مطار ای صنم

خمر عصیر روح را نیست نظیر در جهان — ذوق کنار دوست را نیست کنار ای صنم

معجز موسوی توی چون سوی بحر غم روی — از تک بحر برجهد گرد و غبار ای صنم

جام پر از عقار کن جان مرا سوار کن — زود پیاده را ببین گشته سوار ای صنم

مرکب من چو می بود هر عدمیم شیء بود — موجب حبس کی بود وام قمار ای صنم

هین که فزود شور من هم تو بخوان زبور من — کرد دل شکور من ترک شکار ای صنم