دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۴۴

ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابم — تا غرقه شده‌ست از تو در خون جگر خوابم

از کان شکر جستن اندر شب آبستن — بگداخت در اندیشه مانند شکر خوابم

بی‌لطف وصال او گشتم چو هلال او — تا شب نبرد هرگز در دور قمر خوابم

چون شب بشود تاری با این همه بیداری — با عشق همی‌گویم کای عشق ببر خوابم

چون خواب مرا بیند بگریزد و بنشیند — از من برود آید در شخص دگر خوابم

یاران که چه یاریدم تنها مگذاریدم — چون عشق ملک برده‌ست از چشم بشر خوابم

بنشین اگری عاشق تا صبحدم صادق — با من که نمی‌آید تا صبح و سحر خوابم