دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۴۵

من دلق گرو کردم عریان خراباتم — خوردم همه رخت خود مهمان خراباتم

ای مطرب زیبارو دستی بزن و برگو — تو آن مناجاتی من آن خراباتم

خواهی که مرا بینی ای بسته نقش تن — جان را نتوان دیدن من جان خراباتم

نی مرد شکم خوارم نی درد شکم دارم — زین مایده بیزارم بر خوان خراباتم

من همدم سلطانم حقا که سلیمانم — کلی همه ایمانم ایمان خراباتم

با عشق در این پستی کردم طرب و مستی — گفتم چه کسی گفتا سلطان خراباتم

هر جا که همی‌باشم همکاسه اوباشم — هر گوشه که می گردم گردان خراباتم

گویی بنما معنی برهان چنین دعوی — روشنتر از این برهان برهان خراباتم

گر رفت زر و سیمم با سینه سیمینم — ور بی‌سر و سامانم سامان خراباتم

ای ساقی جان جانی شمع دل ویرانی — ویران دلم را بین ویران خراباتم

گویی که تو را شیطان افکند در این ویران — خوبی ملک دارد شیطان خراباتم

هر گه که خمش باشم من خم خراباتم — هر گه که سخن گویم دربان خراباتم