دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۵۷

من خفته وشم اما بس آگه و بیدارم — هر چند که بی‌هوشم در کار تو هشیارم

با شیره فشارانت اندر چرش عشقم — پای از پی آن کوبم کانگور تو افشارم

تو پای همی‌بینی و انگور نمی‌بینی — بستان قدحی شیره دریاب که عصارم

اندر چرش جان آ گر پای همی‌کوبی — تا غوطه خورم یک دم در شیره بسیارم

زین باده نگردد سر زین شیره نشورد دل — هین چاشنیی بستان زین باده که من دارم

زین باده که داری تو پیوسته خماری تو — دانم که چه داری تو در روت نمی‌آرم

دامی که درافتادی بنگر سوی دام افکن — تا ناظر حق باشی ای مرغ گرفتارم

دام ار تک چه باشد فردوس کند حقش — ور خار خسک باشد حق سازد گلزارم

آن دم که به چاه آمد یوسف خبرش آمد — که کار تو می سازد ای خسته بیمارم

داروی تو می کوبم خرگاه تو می روبم — از ضد ضدش انگیزم من قادر و قهارم

گویم به حجر حی شو گویم به عدم شیء شو — گویم به چمن دی شو داری عجب اقرارم

شمس الحق تبریزی تو روشنی روزی — و اندر پی روز تو من چون شب سیارم