دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۵۹

تا عاشق آن یارم بی‌کارم و بر کارم — سرگشته و پابرجا ماننده پرگارم

ماننده مریخی با ماه و فلک خشمم — وز چرخ کله زرین در ننگم و در عارم

گر خویش منی یارا می بین که چه بی‌خویشم — ز اسرار چه می پرسی چون شهره و اظهارم

جز خون دل عاشق آن شیر نیاشامد — من زاده آن شیرم دلجویم و خون خوارم

رنجورم و می دانی هم فاتحه می خوانی — ای دوست نمی‌بینی کز فاتحه بیمارم

حلاج اشارت گو از خلق به دار آمد — وز تندی اسرارم حلاج زند دارم

اقرار مکن خواجه من با تو نمی‌گویم — من مرده نمی‌شویم من خاره نمی‌خارم

ای منکر مخدومی شمس الحق تبریزی — ز اقرار چو تو کوری بیزارم و بیزارم