دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶۰

بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم — برده ز فلک خرقه آورده که من عورم

وای از دل سنگینش وز عشوه رنگینش — او نیست منم سنگین کاین فتنه همی‌شورم

من در تک خونستم وز خوردن خون مستم — گویی که نیم در خون در شیره انگورم

ای عشق که از زفتی در چرخ نمی‌گنجی — چون است که می گنجی اندر دل مستورم

در خانه دل جستی در را ز درون بستی — مشکات و زجاجم من یا نور علی نورم

تن حامله زنگی دل در شکمش رومی — پس نیم ز مشکم من یک نیم ز کافورم

بردی دل و من قاصد دل از دگران جویم — نادیده همی‌آرم اما نه چنین کورم

گر چهره زرد من در خاک رود روزی — روید گل زرد ای جان از خاک سر گورم

آخر نه سلیمان هم بشنید غم موری — آخر تو سلیمانی انگار که من مورم

گفتی که چه می نالی صد خانه عسل داری — می مالم و می نالم هم خرقه زنبورم

می نالم از این علت اما به دو صد دولت — نفروشم یک ذره زین علت ناسورم

چون چنگ همی‌زارم چون بلبل گلزارم — چون مار همی‌پیچم چون بر سر گنجورم

گویی که انا گفتی با کبر و منی جفتی — آن عکس تو است ای جان اما من از آن دورم

من خامم و بریانم خندنده و گریانم — حیران کن و حیرانم در وصلم و مهجورم