دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶۳

شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم — تا زان لب خندانت یک خنده بیاموزم

ای چشمه آگاهی شاگرد نمی‌خواهی — چه حیله کنم تا من خود را به تو دردوزم

باری ز شکاف در برق رخ تو بینم — زان آتش دهلیزی صد شمع برافروزم

یک لحظه بری رختم در راه که عشارم — یک لحظه روی پیشم یعنی که قلاوزم

گه در گنهم رانی گه سوی پشیمانی — کژ کن سر و دنبم را من همزه مهموزم

در حوبه و در توبه چون ماهی بر تابه — این پهلو و آن پهلو بر تابه همی‌سوزم

بر تابه توام گردان این پهلو و آن پهلو — در ظلمت شب با تو براقتر از روزم

بس کن همه تلوینم در پیشه و اندیشه — یک لحظه چو پیروزه یک لحظه چو پیروزم