دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶۲

صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم — وانگه همه بت‌ها را در پیش تو بگدازم

صد نقش برانگیزم با روح درآمیزم — چون نقش تو را بینم در آتشش اندازم

تو ساقی خماری یا دشمن هشیاری — یا آنک کنی ویران هر خانه که می سازم

جان ریخته شد بر تو آمیخته شد با تو — چون بوی تو دارد جان جان را هله بنوازم

هر خون که ز من روید با خاک تو می گوید — با مهر تو همرنگم با عشق تو هنبازم

در خانه آب و گل بی‌توست خراب این دل — یا خانه درآ جانا یا خانه بپردازم