دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶۶

در عشق سلیمانی من همدم مرغانم — هم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم

هر کس که پری خوتر در شیشه کنم زوتر — برخوانم افسونش حُراقه بجنبانم

زین واقعه مدهوشم باهوشم و بی‌هوشم — هم ناطق و خاموشم هم لوح خموشانم

فریاد که آن مریم رنگی دگر است این دم — فریاد کز این حالت فریاد نمی‌دانم

زان رنگ چه بی‌رنگم زان طره چو آونگم — زان شمع چو پروانه یا رب چه پریشانم

گفتم که مها، جانی امروز دگر سانی — گفتا که برو! منگر! از دیده انسانم

ای خواجه اگر مردی تشویش چه آوردی — کز آتش حرص تو پردود شود جانم

یا عاشق شیدا شو یا از بر ما واشو — در پرده میا با خود تا پرده نگردانم

هم خونم و هم شیرم هم طفلم و هم پیرم — هم چاکر و هم میرم هم اینم و هم آنم

هم شمس شکرریزم هم خطه تبریزم — هم ساقی و هم مستم هم شهره و پنهانم