دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶۷

این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم — یک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم

در آتش مشتاقی هم جمعم و هم شمعم — هم دودم و هم نورم هم جمع و پریشانم

جز گوش رباب دل از خشم نمالم من — جز چنگ سعادت را از زخمه نرنجانم

چون شکر و چون شیرم با خود زنم و گیرم — طبعم چو جنون آرد زنجیر بجنبانم

ای خواجه چه مرغم من نی کبکم و نی بازم — نی خوبم و نی زشتم نی اینم و نی آنم

نی خواجه بازارم نی بلبل گلزارم — ای خواجه تو نامم نه تا خویش بدان خوانم

نی بنده نی آزادم نی موم نه پولادم — نی دل به کسی دادم نی دلبر ایشانم

گر در شرم و خیرم از خود نه‌ام از غیرم — آن سو که کشد آن کس ناچار چنان رانم