دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۷۱

مخمورم پرخواره اندازه نمی‌دانم — جز شیوه آن غمزه غمازه نمی‌دانم

یاران به خبر بودند دروازه برون رفتند — من بی‌ره و سرمستم دروازه نمی‌دانم

آوازه آن یاران چون مشک جهان پر شد — ز آواز بشد عقلم آوازه نمی‌دانم

تا روی تو را دیدم من همچو گل تازه — گشتم خرف و کهنه ار تازه نمی‌دانم

گویند که لقمان را یک کازه تنگی بد — زین کوزه میی خوردم کان کازه نمی‌دانم