دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۷۰

جانم به فدا بادا آن را که نمی‌گویم — آن روز سیه بادا کو را بنمی‌جویم

یک باره شوم رسوا در شهر اگر فردا — من بر در دل باشم او آید در کویم

گفتم صنم مه رو گه گاه مرا می‌جو — کز درد به خون دل رخساره همی‌شویم

گفتا که تو را جستم در خانه نبودی تو — یا رب که چنین بهتان می گوید در رویم

یک روز غزل گویان والله سپارم جان — زیرا که چو مو شد جان از بس که همی‌مویم