دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۰۱

منم فتنه هزاران فتنه زادم — به من بنگر که داد فتنه دادم

ز من مگریز زیرا درفتادی — بگو الحمدلله درفتادم

عجب چیزی است عشق و من عجبتر — تو گویی عشق را خود من نهادم

بیا گر من منم خونم بریزید — که تا خود من نمردم من نزادم

نگویم سر تو کان غمز باشد — ولی ناگفته بندی برگشادم