دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۰۰

چنان مست است از آن دم جان آدم — که نشناسد از آن دم جان آدم

ز شور اوست چندین جوش دریا — ز سرمستی او مست است عالم

زهی سرده که گردن زد اجل را — که تا دنیا نبیند هیچ ماتم

شراب حق حلال اندر حلال است — می خنب خدا نبود محرم

از این باده جوان گر خورده بودی — نبودی پشت پیر چرخ را خم

زمین ار خورده بودی فارغستی — از آنک ابر تر بارد بر او نم

دل محرم بیان این بگفتی — اگر بودی به عالم نیم محرم

ز آب و گل برون بردی شما را — اگر بودی شما را پای محکم

رسید این عشق تا پای شما را — کند محکم ز هر سستی مسلم

بگو باقی تو شمس الدین تبریز — که بر تو ختم شد والله اعلم