دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۰۳

غلامم خواجه را آزاد کردم — منم کاستاد را استاد کردم

منم آن جان که دی زادم ز عالم — جهان کهنه را بنیاد کردم

منم مومی که دعوی من این است — که من پولاد را پولاد کردم

بسی بی‌دیده را سرمه کشیدم — بسی بی‌عقل را استاد کردم

منم ابر سیه اندر شب غم — که روز عید را دلشاد کردم

عجب خاکم که من از آتش عشق — دماغ چرخ را پرباد کردم

ز شادی دوش آن سلطان نخفته‌ست — که من بنده مر او را یاد کردم

ملامت نیست چون مستم تو کردی — اگر من فاشم و بیداد کردم

خمش کن کآینه زنگار گیرد — چو بر وی دم زدم فریاد کردم