دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۰۴

حسودان را ز غم آزاد کردم — دل گله خران را شاد کردم

به بیدادان بدادم داد پنهان — ولی در حق خود بیداد کردم

چو از صبرم همه فریاد کردند — چنان باشد که من فریاد کردم

مرا استاد صبر است و از این رو — خلاف مذهب استاد کردم

جهانی که نشد آباد هرگز — به ویران کردنش آباد کردم

در این تیزاب که چون برگ کاه است — به مشتی گل در او بنیاد کردم

فراموشم مکن یا رب ز رحمت — اگر غیر تو را من یاد کردم