دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۷۶

ما زنده به نور کبریاییم — بیگانه و سخت آشناییم

نفس است چو گرگ لیک در سر — بر یوسف مصر برفزاییم

مه توبه کند ز خویش بینی — گر ما رخ خود به مه نماییم

درسوزد پر و بال خورشید — چون ما پر و بال برگشاییم

این هیکل آدم است روپوش — ما قبله جمله سجده‌هاییم

آن دم بنگر مبین تو آدم — تا جانت به لطف دررباییم

ابلیس نظر جدا جدا داشت — پنداشت که ما ز حق جداییم

شمس تبریز خود بهانه‌ست — ماییم به حسن لطف ماییم

با خلق بگو برای روپوش — کو شاه کریم و ما گداییم

ما را چه ز شاهی و گدایی — شادیم که شاه را سزاییم

محویم به حسن شمس تبریز — در محو نه او بود نه ماییم