دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۷۸

من جز احد صمد نخواهم — من جز ملک ابد نخواهم

جز رحمت او نبایدم نقل — جز باده که او دهد نخواهم

اندیشه عیش بی‌حضورش — ترسم که بدو رسد نخواهم

بی‌او ز برای عشرت من — خورشید سبو کشد نخواهم

من مایه باده‌ام چو انگور — جز ضربت و جز لگد نخواهم

از لذت زخم‌هاش جانم — یک ساعت اگر رهد نخواهم

وقت است که جان شویم خالص — کاین زحمت کالبد نخواهم

احمد گوید برای روپوش — از احمد جز احد نخواهم

مجموع همه است شمس تبریز — حق است که من عدد نخواهم