دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۷۹

ما آب دریم ما چه دانیم — چه شور و شریم ما چه دانیم

هر دم ز شراب بی‌نشانی — خود مستتریم ما چه دانیم

تا گوهر حسن تو بدیدیم — رخ همچو زریم ما چه دانیم

تا عشق تو پای ما گرفته‌ست — بی‌پا و سریم ما چه دانیم

خشک و تر ما همه توی تو — خوش خشک و تریم ما چه دانیم

سرحلقه زلف تو گرفتیم — خوش می شمریم ما چه دانیم

گر زیر و زبر شود دو عالم — زیر و زبریم ما چه دانیم

گر سبزه و باغ خشک گردد — ما از تو چریم ما چه دانیم

گلزار اگر همه بریزد — گل از تو بریم ما چه دانیم

گر چرخ هزار مه نماید — در تو نگریم ما چه دانیم

گر زانک شکر جهان بگیرد — ما باده خوریم ما چه دانیم

شمس تبریز ز آفتابت — همچون قمریم ما چه دانیم