دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۸۵

ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم — صد هزاران محنت و رنج و بلا بشناختم

تو چراگاه خرانی نی مقام عیسیی — این چراگاه خران را من چرا بشناختم

آب شیرینم ندادی تا که خوان گسترده‌ای — دست و پایم بسته‌ای تا دست و پا بشناختم

دست و پا را چون نبندی گاهواره ت خواند حق — دست و پا را برگشایم پاگشا بشناختم

چون درخت از زیر خاکی دست‌ها بالا کنم — در هوای آن کسی کز وی هوا بشناختم

ای شکوفه تو به طفلی چون شدی پیر تمام — گفت رستم از صبا تا من صبا بشناختم

شاخ بالا زان رود زیرا ز بالا آمده‌ست — سوی اصل خویش یازم کاصل را بشناختم

زیر و بالا چند گویم لامکان اصل من است — من نه از جایم کجا را از کجا بشناختم

نی خمش کن در عدم رو در عدم ناچیز شو — چیزها را بین که از ناچیزها بشناختم