دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۳۳

در فروبند که ما عاشق این انجمنیم — تا که با یار شکرلب نفسی دم بزنیم

نقل و باده چه کم آید چو در این بزم دریم — سرو و سوسن چه کم آید چو میان چمنیم

باده تو به کف و باد تو اندر سر ماست — فارغ از باد و بروت حسن و بوالحسنیم

چو توی مشعله ما ز تو شمع فلکیم — چو توی ساقی بگزیده گزین زمنیم

رسن دام تو ما را چو رهانید ز چاه — ما از آن روز رسن باز و حریف رسنیم

عقل عقل و دل دل جان دو صد جان چو توی — واجب آید که به اقبال تو بر تن نتنیم

چونک بر بام فلک از پی ما خیمه زدند — ما از این خرگله خرگاه چرا برنکنیم

همچو سیمرغ دعاییم که بر چرخ پریم — همچو سرهنگ قضاییم که لشکر شکنیم

ما چو سیلیم و تو دریا ز تو دور افتادیم — به سر و روی دوان گشته به سوی وطنیم

روکشان نعره زنانیم در این راه چو سیل — نه چو گردابه گندیده به خود مرتهنیم

هین از آن رطل گران ده سبکم بیش مگو — ور بگویی تو همین گو که غریق مننیم

شمس تبریز که سرمایه لعل است و عقیق — ما از او لعل بدخشان و عقیق یمنیم