دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴۳

چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیم — آب رحمت بستانیم و بر آتش ریزیم

آن کمیت عربی را که فلک پیمای است — وقت زین است و لگام است چرا ننگیزیم

خوش برانیم سوی بیشه شیران سیاه — شیرگیرانه ز شیران سیه نگریزیم

در زندان جهان را به شجاعت بکنیم — شحنه عشق چو با ماست ز کی پرهیزیم

زنگیان شب غم را همه سر برداریم — زنگ و رومی چه بود چون به وغا بستیزیم

قدح باده نسازیم جز از کاسه سر — گرد هر دیگ نگردیم نه ما کفلیزیم

ز آخور ثور برانیم سوی برج اسد — چو اسد هست چه با گله گاو آمیزیم

اندر این منزل هر دم حشری گاو آرد — چاره نبود ز سر خر چو در این پالیزیم

موج دریای حقایق که زند بر که قاف — زان ز ما جوش برآورد که ما کاریزیم

بدر ما راست اگر چه چو هلالیم نزار — صدر ما راست اگر چه که در این دهلیزیم

گلرخان روی نمایند چو رو بنماییم — که بهاریم در آن باغ نه ما پاییزیم

وز سر ناز بگوییم چه چیزید شما — سجده آرند که ما پیش شما ناچیزیم

گلعذاریم ولی پیش رخ خوب شما — روی ناشسته و آلوده و بی‌تمییزیم

آهوان تبتی بهر چرا آمده‌اند — زانک امروز همه مشک و عبر می بیزیم

چون دهد جام صفا بر همه ایثار کنیم — ور زند سیخ بلا همچو خران نسکیزیم

تاب خورشید ازل بر سر ما می تابد — می زند بر سر ما تیز از آن سرتیزیم

طالع شمس چو ما راست چه باشد اختر — روز و شب در نظر شمس حق تبریزیم