دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴۲

ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم — گوش خود بر دم شش تای طرب بنهادیم

دل رنجور به طنبور نوایی دارد — دل صدپاره خود را به نوایش دادیم

به خرابات بدستیم از آن رو مستیم — کوی دیگر نشناسیم در این کو زادیم

ساقیا زین همه بگذر بده آن جام شراب — همه را جمله یکی کن که در این افرادیم

همه را غرق کن و بازرهان زین اعداد — مزه‌ای بخش که ما بی‌مزه اعدادیم

دل ما یافت از این باده عجایب بویی — لاجرم از دم این باده لطیف اورادیم

از برون خسته یاریم و درون رسته یار — لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم

همه مستیم و خرابیم و فنای ره دوست — در خرابات فنا عاقله ایجادیم

هله خاموش بیارام عروسی داریم — هله گردک بنشینیم که ما دامادیم