دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴۵

گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم — ور نه ما عشوه و ناموس کسی نستانیم

یوسفانند که درمان دل پردردند — که ز مستی بندانند که ما درمانیم

ور بدانند حق و قیمت خود درشکنند — چونک درمان سر خود گیرد ما درمانیم

ما خرابیم و خرابات ز ما شوریده‌ست — گنج عیشیم اگر چند در این ویرانیم

کدخدامان به خرابات همان ساقی و بس — کدخدا اوست و خدا اوست همو را دانیم

مست را با غم و اندیشه و تدبیر چه کار — که سزای سر صدریم و یا دربانیم

هر کی از صدر خبر دارد او دربان است — ما ز جان بی‌خبریم و بر آن جانانیم

من نخواهم که سخن گویم الا ساقی — می دمد در دل ما زانک چو نای انبانیم

خوش بود سیمتنی کو بنداند که کییم — بار ما می کشد و ماش همی‌رنجانیم

یار ما داند کو کیست ولی برشکند — خویش کاسد کند و گوید ما ارزانیم

سر فرود آرد چون شاخ تر از لطف و کرم — ما چو برگ از حذر فرقت او لرزانیم

یک زمانم بهل ای جان که خموشانه خوش است — ما سخن گوی خموشیم که چون میزانیم

بس کن ار چند بیان طرق از ارکان است — ما به ارکان به چه مشغول شویم ار کانیم