دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۴۶

روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم — نظری سیر بر آن روی چو گلنار زنیم

مشتری وار سر زلف مه خود گیریم — فتنه و غلغله اندر همه بازار زنیم

اندرافتیم در آن گلشن چون باد صبا — همه بر جیب گل و جعد سمن زار زنیم

نفسی کوزه زنیم و نفسی کاسه خوریم — تا سبووار همه بر خم خمار زنیم

تا به کی نامه بخوانیم گه جام رسید — نامه را یک نفسی در سر دستار زنیم

چنگ اقبال ز فر رخ تو ساخته شد — واجب آید که دو سه زخمه بر آن تار زنیم

وقت شور آمد و هنگام نگه داشت نماند — ما که مستیم چه دانیم چه مقدار زنیم

خاک زر می شود اندر کف اخوان صفا — خاک در دیده این عالم غدار زنیم

می کشانند سوی میمنه ما را به طناب — خیمه عشرت از این بار در اسرار زنیم

شد جهان روشن و خوش از رخ آتشرویی — خیز تا آتش در مکسبه و کار زنیم

پاره پاره شود و زنده شود چون که طور — گر ز برق دل خود بر که و کهسار زنیم

هله باقیش تو گو که به وجود چو توی — سرد و حیف است که ما حلقه گفتار زنیم