دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۶۷

من ز وصلت چون به هجران می روم — در بیابان مغیلان می روم

من به خود کی رفتمی او می کشد — تا نپنداری که خواهان می روم

چشم نرگس خیره در من مانده‌ست — کز میان باغ و بستان می روم

عقل هم انگشت خود را می گزد — زانک جان این جاست و بی‌جان می روم

دست ناپیدا گریبان می کشد — من پی دست و گریبان می روم

این چنین پیدا و پنهان دست کیست — تا که من پیدا و پنهان می روم

این همان دست است کاول او مرا — جمع کرد و من پریشان می روم

در تماشای چنین دست عجب — من شدم از دست و حیران می روم

من چو از دریای عمان قطره‌ام — قطره قطره سوی عمان می روم

من چو از کان معانی یک جوم — همچنین جو جو بدان کان می روم

من چو از خورشید کیوان ذره‌ام — ذره ذره سوی کیوان می روم

این سخن پایان ندارد لیک من — آمدم زان سر به پایان می روم