دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۶۶

گفته‌ای من یار دیگر می کنم — بر تو دل چون سنگ مرمر می کنم

پس تو خود این گو که از تیغ جفا — عاشقی را قصد و بی‌سر می کنم

گوهری را زیر مرمر می کشم — مرمری را لعل و گوهر می کنم

صد هزاران مؤمن توحید را — بسته آن زلف کافر می کنم

عاشقان را در کشاکش همچو ماه — گاه فربه گاه لاغر می کنم

کله‌های عشق را از خنب جان — کیل باده همچو ساغر می کنم

باغ دل سرسبز و تر باشد ولیک — از فراقش خشک و بی‌بر می کنم

گلبنان را جمله گردن می زنم — قصد شاخ تازه و تر می کنم

چونک بی‌من باغ حال خود بدید — جور هشتم داد و داور می کنم

از بهار وصل بر بیمار دی — مغفرت را روح پرور می کنم

بار دیگر از بر سیمین خود — دست بی‌سیمان پر از زر می کنم

بندگان خویش را بر هر دو کون — خسرو و خاقان و سنجر می کنم

شمس تبریزی همی‌گوید به روح — من ز عین روح سرور می کنم