دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۶۹

آتشی نو در وجود اندرزدیم — در میان محو نو اندرشدیم

نیک و بد اندر جهان هستی است — ما نه نیکیم ای برادر نی بدیم

هر چه چرخ دزد از ما برده بود — شب عسس رفتیم و از وی بستدیم

ما یکی بودیم با صد ما و من — یک جوی زان یک نماند و ما صدیم

از خودی نارفته نتوان آمدن — از خودی رفتیم وانگه آمدیم

قد ما شد پست اندر قد عشق — قد ما چون پست شد عالی قدیم

پیشه مردی ز حق آموختیم — پهلوان عشق و یار احمدیم

بیست و نه حرف است بر لوح وجود — حرف‌ها شستیم و اندر ابجدیم

سعد شمس الدین تبریزی بتافت — وز قران سعد او ما اسعدیم