دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۱

خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم — گفتار دو جهان را از یک دهان برآرم

از خود برآمدم من در عشق عزم کردم — تا همچو خود جهان را من از جهان برآرم

زنار نفس بد را من چون گلوش بستم — از گفت وارهم من چون یک فغان برآرم

والله کشانم او را چندان به گرد گردون — کز جان دودرنگش آتش عیان برآرم

ای بس عروس جان را روبند تن ربایم — وز عشق سرکشان را از خان و مان برآرم

این جمله جان‌ها را در عشق چنگ سازم — وز چنگ بی‌زبان من سیصد زبان برآرم

پر کرد شمس تبریز در عشق یک کمانی — کز عشق زه برآید چون آن کمان برآرم