دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۹۰

اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم — دیدم بسی عجایب چون تو عجب ندیدم

گفتند سوز آتش باشد نصیب کافر — محروم ز آتش تو جز بولهب ندیدم

من بر دریچه دل بس گوش جان نهادم — چندان سخن شنیدم اما دو لب ندیدم

بر بنده ناگهانی کردی نثار رحمت — جز لطف بی‌حد تو آن را سبب ندیدم

ای ساقی گزیده مانندت ای دو دیده — اندر عجم نیامد و اندر عرب ندیدم

زان باده که عصیرش اندر چرش نیامد — وان شیشه که نظیرش اندر حلب ندیدم

چندان بریز باده کز خود شوم پیاده — کاندر خودی و هستی غیر تعب ندیدم

ای شمس و ای قمر تو ای شهد و ای شکر تو — ای مادر و پدر تو جز تو نسب ندیدم

ای عشق بی‌تناهی وی مظهر الهی — هم پشت و هم پناهی کفوت لقب ندیدم

پولادپاره‌هاییم آهن رباست عشقت — اصل همه طلب تو در تو طلب ندیدم

خامش کن ای برادر فضل و ادب رها کن — تا تو ادب بخواندی در تو ادب ندیدم

ای شمس حق تبریز ای اصل اصل جان‌ها — بی‌بصره وجودت من یک رطب ندیدم